Νανούρισμα γραμμένο για τη Ρουσιώ             https://www.youtube.com/watch?v=UeR-IdB8R-k            

                                                                  

  Νανούρισμα για τη Ρουσιώ. Ακούστε στο youtube:

     ΡΟΥΣΙΩ ΜΗ ΜΕ ΞΕΧΝΑΣ

 (Α΄ πρόσωπο: diastixo.gr)

                                                                                 \

                                                             

                                                                

 Τι αχνάρια αφήνει πίσω του ένας παγκόσμιος πόλεμος; Πώς ορθοποδούν τα θύματά του όταν πια σιγήσουν τα όπλα;

Η Ρουσιώ ως παιδί του πολέμου, ακρωτηριασμένη ψυχικά από τον αιφνίδιο θάνατο του πατέρα της, την απειλή του παιδομαζώματος και τον διωγμό από τον τόπο της, μηχανεύεται τρόπους για να ξεφύγει από τις σκιές του παρελθόντος, από τη μάνα της - ήρωα και δεσμώτη της, τη μιζέρια των παραγκουπόλεων, τη βαριά μεταπολεμική σιωπή.

Ένα οδοιπορικό που διαρκεί πάνω από δύο δεκαετίες (1948 -1970) και καταγράφει παράλληλα την κατάρα του εμφύλιου, τη δεκαετία του `50 στην Ελλάδα, τη μεταναστευτική πλημμυρίδα προς τη Γερμανία, τις συνθήκες διαμονής των γκασταρμπάιτερ, την επαναστατική χρονιά του `68 σε Γαλλία και Μεξικό, και κυρίως την εσωτερική διαδρομή μιας γυναίκας που διεκδικεί μια θέση σ` έναν κόσμο εχθρικό.

Η Ρουσιώ ένα πιόνι στη σκακιέρα της ιστορίας, όπου κι αν πάει, όποιον δρόμο κι αν ακολουθήσει, δεν θα ξεφύγει ποτέ από «τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες» που κυριεύουν σθεναρά την ψυχή της.

Μια αφήγηση ζωής με επίκεντρο μια γυναίκα που δεν συμβιβάστηκε με τα επίπλαστα πρότυπα της εποχής της και σχεδίασε την πορεία της με βάση την προσωπική της ουτοπία.

Τίποτα δε χάθηκε. Η ελευθερία θ' αργήσει, μα θα φανεί. Θα πεταχτεί μέσα απ' τις ρίζες των δέντρων και το αίμα των ομφάλιων λώρων. Τα βουνά θα γίνουν τ' απόβαρο στου δίκιου την πλάστιγγα. Μέσα στις πομπές των ξεριζωμένων, χιλιάδες παπαρούνες θ' ανθίσουν. Η γη θ' ανοίξει τα έγκατά της να καταπιεί τα εγκλήματα. Τα πουλιά ευτυχισμένα θα ράψουν πάλι τα φτερά τους κι οι άνθρωποι γυμνοί, με μια γλώσσα μόνο, εκείνη της καρδιάς τους, θα υμνούν την αγάπη.


ΡΟΥΣΙΩ ΜΗ ΜΕ ΞΕΧΝΑΣ: ( 1η κριτική)

Γράφει η Κυριακή Γανίτη

Το ''Ρουσιώ μη με ξεχνάς" δεν είναι μόνο ο τίτλος του μυθιστορήματος της συγγραφέως Άννας Ρω, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Λιβάνη, αλλά μέσα του περιέχονται περισσότερα απ' όσα αρχικά μπορεί να νομίζουμε. Αρκεί...                                        Ακολουθείστε τον σύνδεσμο για τη συνέχεια:   bit.ly/3E2Us0

Σκέψεις των αναγνωστών για τη ΡΟΥΣΙΩ

Β. Κ: Η Ρουσσώ με συγκίνησε με την αλήθεια της. Έχει αποτυπωθεί στη συνείδησή μου η περιπλάνησή της με τις βαριές αποσκευές που έφερε από μικρό παιδί ως ενήλικη γυναίκα. Το πέρασμά της από τα εργοστάσια της Γερμανίας είναι με τη συγκλονιστική αφήγηση της συγγραφέως ό, τι πιο βιωματικό θα μπορούσε να γράψει κανείς για το συλλογικό τραύμα της μαζικής μετανάστευσης στη μεταπολεμική Ελλάδα. Συγχαρητήρια για το εξαιρετικό αυτό βιβλίο

Ν.Σ: Βρίσκομαι στη δεύτερη ανάγνωση. Δεν μου φτάνει μια φορά. Από τα καλύτερα που έχω διαβάσει! Τ` αγάπησα αυτό το βιβλίο όπως ό,τι αγαπώ που το νιώθω δικό μου!

Ρ.Κ: Ένα υπέροχο βιβλίο, μέσα από τη Ρουσιώ κατανοείς τα συναισθήματα εκείνης της εποχής.

Β.Κ: Συναρπαστικό! Αφήγηση που σε πιάνει απ` το λαιμό!

Τ.Μ: Μια μοναδική ιστορία έζησα μέσα σε ένα βιβλίο που δεν μοιάζει με κανένα που διάβασα ως τώρα... 

Ε.Μ: Μόλις το πήρα στα χέρια μου και δεν μπορώ να το αφήσω... ένα όμορφο βιβλίο μια καλή παρέα.

Γ.Μ: Η διαφορετικότητα αυτού του βιβλίου ως προς τα υπόλοιπα που αναφέρονται στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου και εντεύθεν, εκτός από την εξαιρετική γραφή του, εντοπίζεται στην πρόθεση της συγγραφέως να ανασκαλέψει κυρίως τις ανθρώπινες πληγές των εμπλεκομένων χωρίς καμία τάση μεμψιμοιρίας. 


Υλοποιήθηκε από τη Webnode
Δημιουργήστε δωρεάν ιστοσελίδα!