Δεν πρόκειται για περισπούδαστα κείμενα. Απλές σκέψεις με μικρή απαίτηση επικοινωνίας που ζητούν διέξοδο.
Θεωρείται φαινόμενο των καιρών μας η ανάγκη για εξωτερίκευση-δημοσιοποίηση του ποιητικού λόγου. Φαινόμενο που επιβεβαιώνεται με διάφορους τρόπους – καταιγισμό αναρτήσεων στα Μ.Κ.Δ., πληθώρα συναφών ιστολογίων, δημιουργία ομάδων με κοινή συνισταμένη την ποίηση και βέβαια την πλούσια εκδοτική παραγωγή που επιβεβαιώνει και επισήμως την ύπαρξη μεγάλου αριθμού ποιητικών φωνών.
Η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ
Ἦρθαν ὧρες ποὺ ἔμεινα μὲ τὴ φιλία ἑνὸς δέντρου _
τὸν ἀγέρα στὰ φύλλα του ἄκουγα μόνο.
Ποὺ τῆς πέτρας ἡ ἀφὴ μοῦ ἀπόμεινε μόνη
ἐπαφή μὲ τὸν κόσμο. Οὔτε χέρι, οὔτε ἀντάμωση.
Μὰ οἱ μεγάλες βροχὲς ποὺ κρεμάστηκαν πάνω μου
γλίστρησαν κι ἔφυγαν. Γίναν ποτάμια...
Η αποκαθήλωση ενός σαθρού κόσμου
Άννα Λυμπεροπούλου: «Θεοί και Θεατρίνοι», εκδόσεις Κέδρος
Στήνουμε θέατρα και τα χαλνούμε/ όπου σταθούμε κι όπου βρεθούμε/στήνουμε θέατρα και σκηνικά/όμως η μοίρα μας πάντα νικά…
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ Β΄, ΘΕΑΤΡΙΝΟΙ, Μ.Α., Γιώργος Σεφέρης, Μέση Ανατολή, Αύγουστος `43
Ποια θέση έχει η ποίηση στον κόσμο ενός μυθιστορήματος; Ρητορική ερώτηση που δεν αξιώνει καμία απάντηση αλλά τίθεται με αφορμή τη χρήση τού ποιήματος «Θεατρίνοι» του Γιώργου Σεφέρη από τη συγγραφέα – κι ας μη θεωρηθεί αβασάνιστη η σκέψη που ακολουθεί- ως σύζευξη «επιμύθιου» και «κατακλείδας» του μυθιστορήματός της «Θεοί και Θεατρίνοι». Ίσως, το ίδιο το ποίημα να οδήγησε την Α.Λ. στα μονοπάτια των θεατρίνων, ίσως οι δικοί της θεατρίνοι να την κατεύθυναν εκ των υστέρων σε αυτό ή ίσως απλά η χρήση του να επισφραγίζει την εμφανή τάση της να προσδίδει στη γραφή της ποιητική υφή και μάλιστα σε κομβικά σημεία της ιστορίας. Η Α.Λ. αξιοποιεί με δεξιοτεχνία την αφηγηματική δύναμη τής λαϊκής μετάδοσης ενός μύθου, χρησιμοποιώντας με θαυμαστή ισορροπία όλα τα βαρύνοντα στοιχεία μιας τέτοιας τεχνικής, χωρίς να την... Διαβάστε περισσότερα στο fractalart
Το παλίμψηστο της ανθρώπινης ταυτότητας
Χρόνος: 1941
Τόπος: Αθήνα
Συνθήκη: Γερμανική κατοχή
Συνέπεια: Πείνα
Αποτέλεσμα: Θάνατος
Αυτή θα μπορούσε να είναι η ταυτότητα του background ενός έργου ζωγραφικής στο ύφος των μεγάλων τοιχογραφιών του Ντιέγκο Ριβέρα, όπου θα απεικονιζόταν το σκηνικό που κυριαρχεί στο τιτλοφορούμενο μυθιστόρημα του Φαίδωνα Κυριακού «Ο Θυριδοποιός».
Ο οποιοσδήποτε παρατηρητής θα διέκρινε με ευκολία τη ναζιστική σημαία να ανεμίζει υψωμένη στον βράχο της Ακρόπολης, από κάτω ακριβώς, τις γειτονιές και τα σκοτεινά προάστια των Αθηνών με τα δαιδαλώδη σοκάκια να ασφυκτιούν από αποστεωμένους ανθρώπους, που αναζητούν τροφή στα σκουπίδια, ανάκατους με διάσπαρτα τουμπανιασμένα πτώματα πεταμένα κακήν κακώς σαν σακιά...
Διαβάστε περισσότερα στο Fractalart
Η αμηχανία του συγγραφέα μετατρέπεται σε μοναξιά;
Παρακολουθήσαμε με ενδιαφέρον το συνέδριο που διοργάνωσε το περιοδικό Ο Αναγνώστης με αφορμή τις καταρρακτώδεις σκέψεις του Νίκου Μάντη διατυπωμένες σε ένα άρθρο με θέμα: «Γιατί δεν μας διαβάζουν στο εξωτερικό;» Αυτό το άρθρο σαν απρόσμενη πλημμύρα που ξεσκεπάζει χρόνια αποχετευτικά και άλλα προβλήματα, έφερε στην επιφάνεια «τραυματικά» θέματα της πολύπαθης πορείας της σύγχρονης λογοτεχνικής παραγωγής, προώθησης και προβολής. Την ανάγκη να εκφράσω τις δικές μου σκέψεις για ό,τι είδα και ό,τι άκουσα πυροδότησε η διαπίστωση του Άρη Μαραγκόπουλου...
Ο Αναγνώστης: bit.ly/40Fj2hO
"Η έννοια, λοιπόν,
είναι η σκιά των απομακρυσμένων λέξεων"
Φίλιππος Δ. Δρακονταειδής «Τέσσερις γωνίες και επτά θανάσιμα αμαρτήματα», εκδόσεις Κέδρος.
Κάποιες φορές για να κατανοήσει κανείς ένα ανάγνωσμα είναι καλό να γνωρίζει έστω και ελάχιστα για την συγγραφική ιδιοσυγκρασία τού δημιουργού του.
Στην περίπτωση της νέας εκδοτικής πρότασης του Φίλιππου Δρακονταειδή που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος, με τίτλο "Τέσσερις γωνίες και επτά θανάσιμα αμαρτήματα", νομίζω πως αυτό κρίνεται απαραίτητο για τον εξής σπουδαίο λόγο: Ο Φ.Δ. δεν δίστασε να αποκηρύξει σημαντικό μέρος του έργου του, εκδοτικής παραγωγής από το 1962 έως το 2010, με την αιτιολογία ότι "δεν ανταποκρίνεται στα κριτήρια ποιότητας που επιβάλει η εξυπηρέτηση της λογοτεχνίας". Επιπλέον, θεωρεί την εναπομένουσα εργογραφία του ως «έργο εν προόδω», έκφραση που σημαίνει πως όλα τα έργα του υπόκεινται αδιάλειπτα σε διορθώσεις, βελτιώσεις, προσθαφαιρέσεις ανάλογα με τη λογοτεχνική εξέλιξη του συγγραφέα στη ροή του χρόνου.
FRACTALART.GR: 25/2/2023 bit.ly/3J08GSm
Η αποκατάσταση του Δίκιου μια ατελεύτητη περιπέτεια
https://www.fractalart.gr/to-dikio/
Ηχητικό απόσπασμα 14ου κεφαλαίου:
Αφήγηση: Κώστας Παπαπαναγιώτου
Οπτική - Ηχητική σύνθεση: Άννα Ρω
Λία Μεγάλου – Σεφεριάδη «Μέρες και νύχτες της ζωής μας», Εκδόσεις Κέδρος
Η συγγραφέας Λία Μεγάλου – Σεφεριάδη στο βιβλίο: «Μέρες και νύχτες της ζωής μας» δημιούργησε έναν μυθιστορηματικό κόσμο άρτια δομημένο, ικανό να διεκδικήσει μια εξέχουσα θέση στη συνείδηση του αναγνώστη. Είναι ένας κόσμος φυσικά συντονισμένος με τις ζωές των δρώντων προσώπων, εμπλουτισμένος με έντονες εικόνες που αναδεικνύουν τα γεγονότα, καθορίζουν τον χρόνο, χρωματίζουν τον αφηγηματικό λόγο, σκιαγραφούν τους ήρωες, την πορεία και ψυχοσύνθεσή τους.
Οι κεντρικοί ήρωες ενωμένοι μεταξύ τους με αόρατους δεσμούς, θέτουν σημαντικά ερωτήματα τα οποία αν και έχουν απαντηθεί στην πάροδο της ιστορίας με ρεαλιστικούς όρους, παραμένουν εσαεί οδυνηρά αναπάντητα.
Η διαπάλη των ανθρώπινων αξιών στον χρόνο
Η τύχη της χοντρούλας ένα "κωμικόδραμα" μετά μουσικής από τον Βασίλη Κατσικονούρη και την Ευσταθία, βασισμένο στη νουβέλα "Boule de suif" του Γκυ ντε Μωπασάν. Πρόλογος: Βασίλης Βασιλικός, εκδ. ΚΑΠΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ, σελ. 86
Ένα ταξίδι ξεκινάει πριν ακόμα το πρώτο φως της μέρας έρθει στον κόσμο. Το σκοτάδι είναι το πρώτο ενδεικτικό στοιχείο, που υποδορίως δηλώνει, ότι το έργο που ακολουθεί θα «φωτίσει» τις σκοτεινές πλευρές των ανθρώπινων συνειδήσεων.
Γαλλοπρωσικός πόλεμος, 1870
Οκτώ άνθρωποι από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις – ένας έμπορος με τη σύζυγό του, ένας κόμης και μια κόμισσα, μια μοναχή, ένας δημοκράτης, η χοντρούλα πατριώτισσα Ελιζαμπέτ και φυσικά ο αμαξάς- ξεκινούν ένα ταξίδι διαφυγής από την κατεχόμενη πόλη Ρουέν προς την ελεύθερη Χάβρη. Σε αυτή την δύσκολη διαδρομή, ο καμβάς της ανθρώπινης ιστορίας υπερτονίζεται με τα μελανά σημεία της περιφρονητικής και άλλοτε χειριστικής συμπεριφοράς των επτά συνεπιβατών έναντι της "Χοντρούλας", για να την οδηγήσουν τελικά σε μια απόφαση αυτοθυσίας, προκειμένου να διασφαλίσουν την άφιξή τους στη Χάβρη.
«Καλοήθη παράσιτα», η εσωτερική διαμάχη ανάμεσα στην ύπαρξη και την ανυπαρξία
Καλοήθη παράσιτα, Κοραής Δαμάτης, Βακχικόν, Σεπτέμβριος 2025. Η περίπτωση του ολιγοσέλιδου μυθιστορήματος του Κοραή Δαμάτη Καλοήθη Παράσιτα εντάσσεται στην κατηγορία των αφηγημάτων που δεν παρηγορούν και δεν προσφέρονται για ελαφρά ανάγνωση. Αντιθέτως, η ανάγνωσή του λειτουργεί σαν κεραυνός εν αιθρία. Μετατοπίζει τον αναγνώστη από τη λανθάνουσα θέση που καταλαμβάνει στον κοινωνικό ιστό και τον επαναφέρει στο κέντρο της υπαρξιακής του ευθύνης.